Calendario

Abril 2008
L M X J V S D
« Mar   May »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Blogocampaña

Campaña contra la pornografía infantil

Creative Commons

Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons.

Unha vez tiven un cravo

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais… ¿quen pensara…? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena… ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor…!


De Rosalía de Castro, Follas Novas

2 comentarios a Unha vez tiven un cravo

  • Tuve un profesor gallego de literatura y este poema me lo tuve casi que aprender de memoria. Lo más grandioso de Rosalia, fuera de su magistral poesía, es que vivió también con la morriña y añoranza de su Galicia. Con la saudade. Eso de casarse con un periodista destinado a Madrid no le fue muy apropiado. Cuando observo su retraro –Creo que es un daguerrotipo — no dejo de pensar en la expresión de su misteriosa sonrisa. Es parecida a la de La Gioconda. ¿Os habeis fijado?

    Besos, muchos besos.

  • Morriña, saudade, melancolía. Al margen del significado de las palabras -cuántas veces uno se ha identificado con ellas- eso es lo que para mi es Rosalía.
    Besos

Deje una respuesta

 

 

 

Puede usar estos tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>